اصقول

امام حسن علیه السلام  اولین فرزند فاطمه سلام الله علیها  و على علیه السلام  در نیمه رمضان سال سوم هجرى در مدینه دیده به جهان گشود. از ام فضل، همسر عباس بن عبدالمطلب نقل شده كه گفت من به رسول خدا صلی الله و علیه عرض كردم: یا رسول الله در خواب دیدم كه عضوى از اعضاى شما در خانه من است.
حضرت فرمودند: خیر است، به زودى فاطمه فرزندى مى آورد ...
زمانى نگذشت كه امام حسن (ع) متولد شد و ام الفضل افتخار یافت دایه ی آن حضرت باشد.
وقتى خبر تولدش به رسول خدا رسید سرشار از شادى شد و همان دم به خانه دخترش فاطمه شتافت و با صداى بلند از اسماء پرسید:
فرزندم كجاست؟ اسماء نوزاد را به پیامبر داد. حضرت او را در آغوش گرفت و  گوشش اذان گفت تا در نهاد او بذر توحید بپاشد. این نخستین صدایى بود كه به گوش نوزاد بزرگوار رسول خدا مى رسید.
سپس از على (ع)  پرسید:  آیا نامى براى فرزندتان انتخاب كرده اید؟ على (ع)  پاسخ داد: هرگز در این كار بر شما پیشى نمى گیریم. پیامبر لختى سكوت كرد و سپس به فرمان الهى او را «حسن» نامید، اسمى كه هرگز در دوران جاهلیت شنیده نشده بود. در روایت آمده است كه جبرئیل از طرف خدا به پیامبر تبریك گفت و از او خواست تا نام مولود را همنام فرزند هارون، جانشین موسى (ع) بگذارد ; نام فرزندان هارون به عبرى شُبَّر و شُبیر بود كه به عربى حسن و حسین مى شود. زیرا پدرشان على (ع) هم شأن هارون بود و جانشین پیامبر.
  روایاتی از امام حسن (ع) رابا هم می خوانیم:
علم خویش را به مردم بیاموز و علم دیگران را فراگیر، در این صورت دانسته ها را انفاق کرده ای و ندانسته ها را یاد گرفته ای.
تمام کردن احسان، بهتر است از شروع کردن و ناقص گذاشتن آن.
از نشانه های پستی این است که در برابر نعمت سپاس به جای نیاوری.
آن کس که عقل ندارد ادب ندارد و آن کس که همت ندارد مروّت ندارد و آن کس که حیا ندارد دین ندارد.
خردمندان در دنیا و آخرت کامیاب اند و آنان که از نعمت خرد محرومند، در دنیا و آخرت بی بهره اند.
خداوند درِ نیاز را بر کسی نگشود مگر اینکه در اجابت را بر او باز کرد و دری از عمل بر کسی باز نکرد مگر اینکه راه پاداش را بر او باز کرد و در شکر را بر کسی باز نکرد مگر اینکه در نعمت و فراوانی را بر او باز کرد.
در انتقام گرفتن شتاب مکن و راهی برای پوزش خواهی و عفو باقی بگذار.
شوخی کردن از وقار و سنگینی انسان می کاهد و سکوت، بزرگی شخص را می افزاید.
فرصت زود می گذرد و امّا زود به دست نمی آید.
تا نعمت ها در دسترس است، ناشناخته است؛ همین که از دست می رود به ارزش شان پی خواهی برد.
آن کس خویش توست که به حقیقت با تو دوستی کند؛ هرکس که از دوستی با تو کناره گرفت، دور است، هرچند از نزدیکان باشد.
خردمند کسی است که با مردم به نیکی معاشرت کند.
ای فرزند آدم، از آن زمان که مادرت تو را به دنیا می آوَرد نابودی و کاهش عمرت آغاز می شود، پس بکوش تا چیزی به دست آوری؛ چرا که مؤمن توشه آخرت فراهم می آورد و کافر به کام جستن از این جهان می پردازد.