اصقول

لحظات شهادت

امیرالمؤمنین عليه السلام در آخرین ساعات عمر مبارکش دعایی بر زبان جاری کرد و سپس برای لحظاتی از هوش رفت. وقتی به هوش آمد فرمود: «این پیامبر و عمویم حمزه و برادرم جعفر و اصحاب هستند که می گویند: زود نزد ما بیا که مشتاق توایم».

سپس آخرین خداحافظی با خانوادة خویش را بر زبان آورد و فرمود: «همة شما را به خدا می سپارم. خدا پشتیبان شما باشد. خدا همة شما را حفظ کند». در این لحظه ناگهان فرمود: «سلام بر شما ای فرستادگان پروردگارم!

آنگاه این آیات را تلاوت نمود: «لِمِثلِ هذا فَلیَعمَلِ العامِلُونَ».[2] «آنانکه سعی و عملی می کنند باید برای چنین ساعتی انجام دهند». و «اَنَّ الله مَعَ الَّذینَ اتَّقََّوا و الَّذینَ هم مُحسِنُونَ».[3] «خداوند یار و یاور با تقوایان و نیکوکاران است».

امیرالمؤمنین عليه السلام در آخرین لحظات دائم ذکر «لا اله الا الله» بر زبان داشت و این آیه را نیز تلاوت می نمود: «فَمَن یَعمَل مِثقالَ ذَرَّةٍ خَیراً یَرَه، وَ مَن یَعمَل مِثقالَ ذَرَّةٍ شَرّاً یَرَه»:[4] «هر کس به اندازة ذره ای کار نیک انجام داده باشد پاداش آن را می بیند، و هر کس به اندازة ذره ای کار زشت مرتکب شده باشد جزای آن را خواهد دید».

آنگاه پیشانی حضرت عرق کرد و در حالی که ذکر پروردگار می گفت به سوی قبله دراز کشید و چشمانش را بر هم نهاد و فرمود: «اشهد ان لا اله الا الله، وحده لا شریک له، و اشهد ان محمداً عبده و رسوله».

دو ثلث از شب جمعه بیست و یکم ماه رمضان سال چهلم قمری [5] گذشته بود که حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب عليه السلام در سن شصت و سه سالگی پس از بیست و پنج سال خانه نشینی و چهار سال و ده ماه خلافت ظاهری چشم از جهان فرو بست و به ملاقات پروردگار رفت، و جهانی را با رفتن خویش یتیم کرد.

1 . اعيان الشیعة: ج1 ص533. الصواعق المحرقة: ص135 . احقاق الحق: ج32 ص624، 663. بحار الانوار: ج42 ص292، 293، 294. علی (ع) امام المتقين: ج2 ص322. دعائم الاسلام: ج2 ص355، 356. نهج السعادة: ج8 ص321، 322 .

2 . سورة الصاعات: آية 61.

3 . سورة نحل: آية 128 .

4 . سورة زلزله: آية 8 و 7 .

5 . اين تاريخ برابر است با يازدهم بهمن سال سی و نه شمسی، و سی يکم ژانویه سال ششصدو شصت و يک ميلادی