اصقول

قبر آماده

در بیابان نجف صخره ای نورانی دیده شد و در مکانی قدم ها ایستاد و نسیمی وزید و شتر نشست. جلوی تابوت برداشته شد و آنان عقب تابوت را گرفتند و حرکت کردند. آنها تا جایی رفتند که جلوی تابوت بر زمین گذاشته شد و آنان نیز انتهای تابوت را بر زمین گذاشتند.

آنگاه امام حسن عليه السلام جلو رفت و با هفت تکبیر بر بدن امیرالمؤمنین عليه السلام نماز خواند. سپس با کلنگ یک ضربه بر زمین زد و قبری آماده که تخته ای کنده کاری شده در آن بود پدیدار گشت. با خط سریانی بر روی تخته نوشته بود:

بسم الله الرحمن الرحیم. این قبر را نوح پیامبر هفتصد سال قبل از طوفان برای جانشین محمد صلي الله عليه وآله ، یعنی عبدِ صالحِ طاهرِ مطهر علی بن ابی طالب عليه السلام آماده کرده است.

آنگاه صدایی شنیده شد که گوینده اش دیده نمی شد: «خداوند در عزای سرورتان و حجت خدا بر خلقش به شما جزای خیر دهد».

خاکسپاری بدن مطهر

سپس امام حسن و امام حسین عليه السلام و محمد حنیفه و عبدالله بن جعفر بدن را در قبر گذاشتند و شنیدند هاتفی می گوید: «او را در تربت طاهر و مطهر بگذارید که حبیب به دیدن حبیبش اشتیاق دارد».

پس از آنکه بدن را داخل قبر گذاشتند دو رکعت نماز خواندند ومشاهده کردند قبر با پارچة سندس بهشتی پوشیده شد. امام حسن عليه السلام قسمت بالای پارچه را کنار زد و دید پیامبر صلي الله عليه وآله و حضرت آدم و حضرت ابراهیم عليه السلام نشسته اند و با امیرالمؤمنین عليه السلام گفتگو می کنند.

آنگاه قسمت پایین پارچه را کنار زد و دید حضرت زهرا و حوا و مریم و آسیه عليه السلام بر امیرالمؤمنین عليه السلام گریه و نوحه می کنند. سپس امام حسن عليه السلام سنگ لحد را چید و هاتفی ندا داد:

امیرالمؤمنین عليه السلام عبد صالح بود و خداوند او را به پیامبر صلي الله عليه وآله ملحق نمود. پروردگار این گونه با انبیاء او اوصیا انجام می دهد. هرگز نخواهد شد که پیامبری در مشرق و وصی او در مغرب از دنیا برود و خداوند وصی را به نبی نرساند.

در تمام مدت دفن بدن مطهر، ابر سفیدی بالای سر حاضرین بود و پرندگانی سفید اطرافشان پرواز می کردند که پس از دفن هیچکدام دیده نشدند.

آنگاه قبر حضرت را با خاک یکسان کردند و اثر آن را مخفی نمودند، و پیش از طلوع فجر روز بیست و یکم ماه رمضان برای همیشه با مولا و سرورشان خداحافظی کردند.