فیلسوف عارف،ملاصدراى شيرازى صاحب تأليفات بی نظيرى چون: «اسفار اربعة»، «شرح الاصول من الكافى»، «شرح الهداية» و «شرح حكمة الاشراق»،  كه مدت‎ها در روستاى «كهك» قم به سر می برد، هرگاه يك مشكل علمى و گره فلسفى برايش پيش مى‏آمد، يا از حل يك مسأله فلسفى در مىی ماند، آهنگ زيارت قبر دختر موسى بن‏ جعفر عليهماالسلام مى‏ كرد و فاصله چهار فرسخ تا قم را مى‏ پيمود و در اين زيارت قبر و التجاء و استمداد از روح بلند حضرت معصومه عليهاالسلام مشكل علمى خود را حل مى‏كرد و به محل اقامت خود برمى‏ گشت.

آن گونه كه مرحوم ميرزا على اكبر حكمى يزدى در حاشيه‏ كتاب «اسفار اربعه» ـ در بحث اتحاد عاقل به معقول از قول مؤلف محترم، مرحوم صدر المتألهين ـ مرقوم فرمودند: «يكى از مواردى كه با توسّل به حضرت معصومه عليهاالسلام مشكل علميش حل شد، بحث اتحاد عاقل به معقول مى‏باشد».

علامه شهيد مطهّرى، هرگاه نام مرحوم علاّمه طباطبايى را به زبان مى‏آورد، مى‏ گفت: «رُوحى لَهُ الفِداء» روحم به فداى او باد

. يكى از دانشمندان از استاد مطهّرى پرسيد «دليل اين همه تجليل و احترام شما از علاّمه طباطبايى چيست؟» استاد مطهّرى در پاسخ فرمود: «من فيلسوف و عارف بسيار ديده‏ ام و احترام من به علاّمه طباطبائى به خاطر فيلسوف بودن ايشان نمى‏ باشد، بلكه از اين جهت است كه او عاشق و دلباخته‏ اهل بيت عليهم‏السلام است. چرا كه علاّمه طباطبايى در ماه رمضان روزه‏ خود را با بوسه بر ضريح مقدّس حضرت معصومه عليهاالسلام افطار مى‏ كرد. ابتدا پياده از منزل تا حرم مطهّر (با توجّه به آن سنين پيرى و دورى راه) مشرف مى‏شد. ضريح مقدّس را مى‏ بوسيد، سپس به خانه مى‏رفت و غذا مى‏ خورد.