اصقول

در زمان قدیم وقبل از آمدن وسایل موتوری عمومی ترین وسیله جهت مسافرت الاغ بود.هر خانواده اصقولی بدون استثنا دارای حداقل یک الاغ بودند.هنگام مسافرت بعد از گذاشتن "پالان"روی پشت الاغ خورجین را روی پشت حیوان گذاشته و وسایل سفر را به طور مساوی داخل خورجین می گذاشتند.وروی خورجین بسته به موقعییت اجتماعی و وضعییت مالی روپوش یا قالیچه نفیس می انداختند.هر الاغ دارای افسار و زنجیر و میخ طویله بود.استفاده از اسب و شتر به نذرت انجام می شد.

مردم فاصله بین روستا تا بیرجند را از طریق راه کوهستانی به طول ۴۵کیلومتر طی می کردند.با راه اندازی اتوبوس بین بیرجند و بهدان مردم فاصله بین بیرجند تا بهدان به طول ۲۵ کیلومتر را با اتوبوس وبقیه مسیر به طول ۲۰ کیلومتر را پیاده طی می کردند.برخی از افراد هم با زارع یا فرزندش همراه الاغ تا بهدان می رفتند وزارع آنهاالاغ را به روستا بر میگرداندودر برگشت دوباره برای اوردن انها به بهدان می رفت.در دهه ۵۰چند وانت ودر دهه ۶۰ واوایل دهه ۷۰مینی بوس کار جابه جایی مسافر را انجام می داد.از اوسط دهه ۷۰ با زیاد شدن خودرو های شخصی وسایل نقیله عمومی برچیده شده اند.