ایرنا: دهم رجب سال ۱۹۵ هجری قمری، امام محمد تقی (ع)، نهمین امام شیعیان در خانه هشتمین امام شیعیان «علی بن موسی الرضا (ع)» بدنیا آمد نام مادر گرامی‌اش را سبیکه یا خیزران آورده‌اند. وی را «محمد» نامیدند و کنیه او «ابوجعفر» و از القابش «جواد»، «تقی»، «رضی» و «متقی» را ذکر کرده‌اند، که لقب تقی در میان پیروانش از همه مشهور‌تر است.

وی اندکی از دوران کودکیش را در دامان پدر سپری کرد و دیری نپایید که پس از شهادت امام رضا (ع) به دست مامون، غم هجران پدر را پذیرفت و بار سنگین امامت را در هفت سالگی بر جان خرید.

دوران امامت امام جواد (ع) هفده سال به طول انجامید که در این دوران با بهره‌مندی از علوم و معارف ناب توحیدی همواره برای احقاق حق کوشید و تلاش کرد تا با نمایاندن نااهلی و شایسته نبودن حکومت دو خلیفه ستمگر عباسی «مامون» و «معتصم» مردم را به حقیقت دین و اسلام هدایت کند.

امام جواد (ع) تا هنگام شهادت همواره با حقانیت و صداقت سعی کرد تا توطئه دشمنان دین و حاکمان معاصر خویش را خنثی و بی‌تاثیر سازد.

پس از مرگ مامون، معتصم بر تخت نشست و او بعد از بیعت با مردم، امام جواد (ع) را با توجه به نفوذ گسترده اجتماعی و سیاسی ایشان در جامعه، به بغداد فراخواند و او را تحت نظر گرفت تا مانع از فعالیتهای امام شود.

اما سیاست کنترل معتصم نافرجام ماند و بدنبال فعالیت‌های امام در جهت روشنگری و هدایت مردم، معتصم دیگر نتوانست وجود پربار ایشان را برتابد بنابراین سعی کرد تا از طریق درباریان وی را به قیام علیه حکومت متهم کند اما امام جواد (ع) با آگاهی و درایت مانع از اجرای این نقشه شد.

معتصم که نمی‌توانست این شکست را بپذیرد سرانجام با جلب نظر همسر امام،‌ام فضل دختر مامون، او را عامل اجرای نقشه خود ساخت و در روز سی‌ام ذی القعده، سال ۲۲۰ هجری قمری با مسموم ساختن امام جواد (ع)، ایشان را، که زندگانی کوتاه و سراسر رنج و مظلومیت داشت، در سن ۲۵ سالگی به شهادت رساند.

پس از شهادت مظلومانه امام جواد (ع)، پیکر پاک ایشان را در کنار جد بزرگوارش «امام موسی کاظم (ع)» در کاظمین به خاک سپردند.