در قدیم بسیاری از افراد وصیت می نمودند که بعداز فوت جسد انها را به عتبات عالیات یا ارض اقدس(مشهد مقدس ) حمل نمایند.با توجه به اینکه مسافت طولانی بود امکان حمل اجساد تازه وجود نداشت.به همین جهت اجساد را در مقبره ای در حاشیه ی قبرستان اصقول به امانت می گذاشتند وچند سال بعد باقی مانده ی جسد را به عتبات یا مشهد حمل می کردند.هزینه مربوطه را هم معمولا از املاک خود تعیین کرده وقبل از فوت شخصی را معین می نمودند.در زمان رضا شاه با توجه به مشکلات بهداشتی دولت ها ی عراق وایران این کار را ممنوع کردند.هنوز در قبرستان اصقول مقبره هایی وجود دارد که با توجه به ممنوعیت حمل اجساد امکان حمل جسد فراهم نشد ه است.

سند ذیل که مربوط به ۸۵سال قبل می باشد از آن جمله است .که شخصی به نام فاطمه نسا مقدار ۸فنجان آب از اصقول را به مرحوم میر نجفعلی بیک (جد خانوده های خزاعی اصقول وجد مادری نگارنده)صلح می نماید که جسدش را به عتبات حمل کنند که راه عتبات مسدود می شود .وبا استفتا از مرحوم شیخ محمد باقر ایتی هزینه مربوطه جهت نماز آن مرحومه صرف می شود.

 

مصالحه احتمالا مرحومه بی بی فاطمه نسا بنت مرحوم مغفور میر محمد رضا بیک می باشد.